تلکس پايگاه خبري سي.آي.ان«سين» شبكه خبري سينماي ايران اخبار هنر و سينماي ايران وجهان: انتقاد سينايي از خرج پول‌هاي ميليوني براي برخي اسامي
دوشنبه، 3 اسفند 1394 - 14:18     کد خبر: 1143

خسرو سينايي گفت: من نمي‌دانم چرا به يك سري از اسامي چسبيده‌ايم و پول‌هاي ميليوني و بودجه سينمايي ايران را خرج آنها مي‌كنيم؟!
به گزارش شبكه خبري سي آي ان، اين كارگردان سينماي ايران كه همزمان با اكران فيلمش «جزيره رنگين» سخن مي‌گفت،سخنانش را در قالب پيشنهاداتي درباره‌ي وضعيت سينماي ايران ادامه داد و تصريح كرد: از نظر ساختار در سراسر ايران ما بسيار آدم‌هاي با استعدادي داريم اما پول‌ها را خرج برخي اسامي مي‌كنيم، چرا كه آن اشخاص قيافه‌شان مشتري دارد، ولي ما اين همه آدم با استعداد در گوشه و كنار ايران داريم ولي از آنها هيچ بهره‌اي نمي‌بريم. بايد بدانيم كه سينما محدود به تهران و يكسري از چهره‌ها نيست.
 
كارگردان «عروس آتش» تاكيد كرد: ما فيلمسازان چقدر مملكت خودمان را مي‌شناسيم؟! دائما فيلم‌هايي مي‌سازيم كه در آپارتمان‌ها و يا ماشين‌ها، تعقيب و گريز آنها است. پس ايراني كه در آن زندگي مي‌كنيم كجاي فيلم‌هايمان هست؟
 
سينايي كه شامگاه 2 اسفند ماه در نشست نقد و بررسي «جزيره رنگين» در پرديس «چارسو» سخن مي‌گفت با اشاره به سبك‌ فيلمسازي‌اش مي‌گويد كه آدم ناآرامي است و مي‌خواهد كه از جهات مختلف به مسائل نگاه كند و درباره‌ي آنها فيلم بسازد.
 
او تصريح كرد: پس از نزديك به 50 سال كارگرداني و فيلمسازي كه انواع فيلم‌ها را ساخته‌ام به خودم جرات مي‌دهم كه در فيلم‌هايم پيشنهاداتي را مطرح كنم، چه اين پيشنهادات موفق باشند چه نه، من به يك نكته معتقدم كه ما سال‌هاست در سينمايمان در يك حركت دوراني افتاده‌ايم و خود را فقط درگير قصه مي‌كنيم.
 
سينايي ادامه داد: ولي بايد بدانيم كه سينما يك ابزار است و جزو يك ابزار رسانه هم هست. هر ذهني مي‌تواند اين رسانه را هر طوري كه مي‌خواهد به خدمت بگيرد. مانند استفاده‌اي كه از يك قلم مي‌شود، يك زماني سهراب شهيد ثالث به من مي‌گفت كه خسرو پس تو كي فيلم سينمايي مي‌سازي؟! چرا كه من پيش‌تر فيلم كوتاه مي‌ساختم و يكي از بزرگترين اشتباهاتم اين بوده است كه قبل از انقلاب يك فيلم سينمايي هم نساختم.
 
اين كارگردان در بخش ديگري از اين نشست با اشاره به نمايش فيلمش (جزيره رنگين) در جشنواره ونكوور اظهار كرد: يكي از خوشحالي ما اين بود كه فيلم‌مان در جشنواره ونكوور به نمايش درآمد و بدون آنكه ما بدانيم در پايان فيلم در يك نوشته‌اي مطرح مي‌شود كه «ما منتظريم تا چالش‌هايمان با ايران تمام شود و بتوانيم زودتر به اين كشور بياييم.» اين بهترين تشويقي بود كه از فيلمنامه مي‌توانست بشود ايران كشور بسيار زيبايي است كه در سينماي ما به آن پرداخته نمي‌شود.
 
سينايي به بازيگرهاي بومي فيلم «جزيره رنگين» اشاره كرد و گفت: من در اين فيلمم از نابازيگرها استفاده كردم، شايد از آنها راضي نباشم ولي چيزهاي زيادي در كار كردن با آنها ياد گرفتم و استفاده از بازيگر حرفه‌اي و غير حرفه‌اي به نوع فيلم بستگي دارد كه آدم در انتخاب آنها ريسك كند يا نه.
 
او در ادامه خاطر نشان كرد: براي مثال من براي فيلم «قطار زمستاني» با آقاي انتظامي به لهستان سفر كرديم تا بتوانيم براي نقش مقابل ايشان بهترين بازيگر آنها را پيدا كنيم.
 
او با اشاره به موضوع «جزيره رنگين» و احمد نادعليان كه زندگي‌اش در فيلم به تصوير كشيده شده است اظهار كرد: من با ديدن فعاليت‌هاي آقاي نادعليان نكته مهمي را ياد گرفتم، ما هميشه توقع كار از مملكت، سيستم و حكومت داريم ولي هيچ وقت از خودمان نمي‌پرسيم كه ما چه كرده‌ايم؟! زماني كه خودمان در جايي مسئول هستيم چقدر به وظايفمان عمل مي‌كنيم؟! آقاي نادعليان به خاطر اين فعاليت حتي از خانواده‌اشان نيز دور افتاده‌اند، من از ايشان آموختم كه هر كدام از ما مي‌توانيم در رشته خودمان تا اندازه‌اي كه مي‌توانيم فعاليت كنيم و منتظر ديگران نمانيم، اين همان پيشنهاد من در فيلم بود.
 
او ادامه داد:اگر اين جزيره نماد همين كشوري باشد كه همه‌مان آن را دوست داريم پس نبايد با تنگ‌نظري‌هايمان مانع از پيشرفتش شويم. چرا كه تنگ نظري هيچ كمكي به هيچ يك از ما نمي‌كند!
 
سينايي با اشاره به سبك مستند داستاني اين فيلم و ديگر تجربياتش در سينما گفت: من آدم ناآرامي هستم و از تكرار خودم خوشم نمي‌آيد، دلم مي‌خواهد از جهات مختلف ببينم و بتوانم فيلم بسازم. من باز هم تاكيد مي‌كنم كه سينماي يك رسانه است و ما بايد از امكانات اين رسانه براي نو شدن بهره بگيريم و خودمان را از محدوده اينكه چه فيلمي بسازيم تا فروش بيشتري بكند، خارج كنيم.
 
او همچنين تصريح كرد: ما با صداي بلند مي‌گويم سينما فقط تجارت نيست بلكه سينما يك ابزار فرهنگي است و جامعه ما بيش از هرچيزي به فرهنگ و شناخت خودش نياز دارد.
 
او در پايان گفت: آنچه هميشه در دل من مانده بود اين است كه بازيگران بومي و محلي اين فيلم بتوانند خودشان را روي پرده سينما ببينند هرچند كه تعدادي از آنها به تهران آمدند و فيلم را تماشا كردند ولي به دليل اينكه جزيره هرمز هيچ سينمايي ندارد‌، برخي از آنها نتوانستند فيلم را ببينند.
 
در ادامه اين نشست احمد نادعليان هنرمند محيطي ايراني كه در جزيره هرمز زندگي مي‌كند و زندگي‌اش دستمايه ساخت اين فيلم شده است‌، گفت: ارتباط من با خسرو سينايي بيشتر از طريق خانواده ايشان و همسر آقاي سينايي بود كه باعث شدند ايشان چندين بار به جزيره هرمز سفر كنند.
 
او ادامه داد: شخصيت نادعليان كه ما در اين فيلم مي‌بينيم 60 درصد شخصيت من است و 40 درصد ديگر تفكر خود فيلمساز و اقتضاي فيلمنامه و سينما بوده است، من از همان ابتدا مي‌دانستم كه اين فيلم اقتباسي آزاد از زندگي من است.
 
همچنين در اين نشست نقد و بررسي جواد طوسي‌ از منتقدهاي حاضر بود كه در بخش‌هايي از نشست به تشريح سبك فيلمسازي سينايي و نكاتي فني فيلم «جزيره رنگين» پرداخت.

برگشت به تلکس خبرها